Verkóvit

Borðstofustólarnir á þessu heimili voru af tveim sortum. Önnur var plaststólar með baki sem poppaði upp ef einhver vogaði sér að halla sér aftur en hin gamlir stólar frá ömmu og annar þeirra með brotinni setu. Í gær hlammaði ég mér á annan ömmustólinn og skildi ekkert í því af hverju hann ruggaði svona mikið. Núhh, þar sem ég er einstaklega bráðgáfuð ung kona með nokkuð gott verkvit á hvernig hlutir á heimilinu funkera þá kíkti ég á stólfótinn. Sá var að gliðna í sundur við rótina og datt af við smá juð.

Þannig fór það að ég þurfti loksins að kreista veskið fyrir nokkra stóla. Fagrir hvítir stólar með mjög svo ekta gervileðrissetu urðu fyrir valinu. Fyrst þurfti ég að sjálfsögðu að henda þeim saman, enda vön kona við þess konar tilfæringar. Eins og ég sagði eitt sinn þegar minnst var á hve laglega ég handlék skrúfjárnið, “Yeeees, I’m always screewing something”.

Jæja, ég dröslaði draslinu úr kassanum og horfði á þetta furðuverk. Mér til mikillar furðu var járnplata með skrúfunum sem átti víst að vera einhversstaðar. Ég góndi á þetta og emjaði “Ó mæ god, þetta er eitthvað flókið!” Verkvitið í þetta sinn var á við nýfráskilda eiginkonu heimilisathafnamanns. Ég rýndi í teikninguna og sá að þessi plata átti að fara undir skrúfuna. Ó! Þegar sú var komin á sinn stað hófst vinnan við að skrúfa þetta saman. Ég hef aldrei lent í öðru eins, hálftíma með einn stól. Mæ gad sko. Við næsta stól hélt ég áfram fyrri iðju, þ.e.a.s. að pota sexkanntinum inn í raufina og skrúfa ca 60°, upp með sexinn og oní aftur og skrúfa 60° og dásama þennan litla sæta hnúð sem var efst á sexanum, ússí gússí.

Já eða hann var rosa krúttlegur þangað til ég fattaði að litli sæti hnúðurinn væri í raun og veru verkfæri og korteri seinna var ég búin að henda upp restinni af stólunum.

Biribimm biribamm.



Ein ummæli við “Verkóvit”

  1. einar ritar:

    Ég átti leið þarna um dreifbýlið í mosó á laugardagskvöld en allt var slökkt hjá þér er ég hugðist kíkja í kaffi og sjá hvort nýju stólarnir mundu þola hlunk einsog mig.. bömmer!